Saturday, February 11, 2006

சின்னஞ் சிறு கவிதை

அரவமற்ற
மண்டபத்தின் நிசப்தத்துள்
விரவிக் கிடக்கிறது
சிலைகளின் கேவல்

வௌவால்கள்
தலைகீழாய்த் தொங்கிக்கொண்டு
கண்டடையமுடியாத
மௌனத்தைத் தேடிய வண்ணம்

காற்றடிக்கும்போதெல்லாம்
சிறிய அலையை ஏற்படுத்தும்
தேங்கிய குளத்தின் பச்சை நீர்
இறுக்கத்துடன்

சன்னிதியில்
எரிந்துகொண்டிருக்கும்
அகல்விளக்கு

அனைத்தையும் கலைத்துப் போடுகிறது
சிறு கை எறியும் பொரி

1 comment:

சுப்ரமணியசாமி said...

//அனைத்தையும் கலைத்துப் போடுகிறது
சிறு கை எறியும் பொரி//

நல்ல கற்பனை. பழங்கால கோவில்களின் நிலையை உணர்த்துவதாக நான் கொண்டேன் ஹரன்..