மயானம்
--ஹரன் பிரசன்னா

எரியும் சிதையின் வெப்ப மிகுதியால்
புலம் பெயர்கின்றன
எறும்புகள்

எங்கோ அழுகிறது
ஒரு காகம்.
யாருடைய சாவுக்காய்?

மரங்கள் தனித்தில்லை.
நெருப்பில் முறுக்கேறும்
எலும்புகளை அடிக்க
உருட்டுக் கட்டையுடன்
எப்போதும் சிரித்திருக்கும்
வெட்டியான் துணைக்கு உண்டு.

வராட்டி மலிவு என்கிறான்
கொள்ளி வைத்தவன்


தூரத்தில் சலசலக்கும்
ஆற்றில் தலை முழுகத்
திரும்பிப் பார்க்காமல்
நடக்கிறேன்,
மண் குளிரும்போது
எறும்புகள் மீளும் என்ற நினைவுடன்.

பத்தினிப் பாறை
--ஹரன் பிரசன்னா

எப்போதும்
தனியாய்
அமைதியாக இருக்கிறது
அந்தப் பாறை

வெயிலிலும்
மழையிலும்
வெள்ளத்திலும்
வறட்சியிலும்
புயலிலும்
இப்படி எப்போதும்
தனியாய்
அமைதியாய்த்தானிருக்கிறது.

எல்லா பாறைகளும் இப்படி
சீந்துவாரற்றுக் கிடப்பதில்லை
அதிர்ஷ்டம் உள்ள
வடிவான பாறைகள்
மஞ்சள் தூவப்பட்டு
குங்குமம் பூசப்பட்டு
கடவுளாகிவிடுகின்றன
அவற்றின் பாடு
கொண்டாட்டம் என்று சொல்லும்படியாக

ஒரு பாறையின் புலம்பல்
மனிதர்களுக்குக் கேட்பதில்லையென்பதைவிட முக்கியம்
சக பாறைகளுக்கும் கேட்பதில்லையென்பது.

அரிப்பெடுத்த எருமை
முதுகுரசும்போது
பாறையின் மனசைப் பார்ப்பதில்லை,
தாலி கட்டியவனுக்கு
எருமையை ஒப்பிடுதல்
தவறென்ற போதிலும்.

சிவாஜி வாயில ஜிலேபி...
--ஹரன் பிரசன்னா

தங்கராமு வாத்தியார் (அதாவது ராமு வாத்தியார்) எத்தனை முயற்சி செய்தும் பெரிய வாத்தியாருடனான அவரது பிணக்கைத் தீர்த்துக்கொள்ள முடியவில்லை. காரணம் இல்லாமல் பெரிய வாத்தியார் எரிந்து எரிந்து விழுவது ஏன் என்று தெரியாமலேயே, காரணம் பிடிபடாமலேயே முப்பது வருட ஆசிரியர் வாழ்க்கையை முடித்துவிட்டார். இப்போது இருக்கும் உதவித் தலைமைஆசிரியர் ரிட்டையர் ஆகிவிட்டால் ராமு வாத்தியார்தான் உதவித் தலைமை ஆசிரியர். இன்னும் அடுத்த ஆறு மாதத்தில் அதுவும் நடந்துவிடும். இருபத்தி நான்கு வயதில், இந்த சேரன்மாதேவியில் பஞ்சாயத்து யூனியன் பள்ளியில் வேலைக்குச் சேர்ந்து, சொல்லித்தந்த பாடங்களையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லித்தந்து ஒரு வித அலுப்புடன் தான் வாழ்க்கை கழிந்துகொண்டிருந்தது ராமு வாத்தியாருக்கு. இதில் இந்த பெரிய வாத்தியார் பிரச்சனை வேறு. முதலில் இந்தப் பெரிய வாத்தியாருக்கு என்ன கோபமாய் இருக்கும் என்று நிறைய யோசித்தார். ஒன்றும் பிடிபடாமல் போகவே தலைஎழுத்து என்று விட்டுவிட்டார். எப்படியும் வேளைக்கு ஒரு திட்டு ராமு வாத்தியாரைத் திட்டாவிட்டால் பெரியவாத்தியாருக்கு தூக்கம் வராது. அத்தனை திட்டுக்களையும் வாங்கிக்கொண்டு அமைதியாகத்தான் இருப்பார் ராமு வாத்தியார். இரண்டு வருடங்கள் முன்பு வேலைக்குச் சேர்ந்த செபாஸ்டியன் சார் கூட பெரிய வாத்தியாரைக் கைக்குள் போட்டுக்கொண்டது ராமு வாத்தியாருக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது. மதுரைகாரனுவ வெவரமானவனுவ வே என்று சண்முகநாதன் ஐயா செபாஸ்டியன் சார் பற்றிச் சொன்னபோது இவரும் ஏதும் மறுத்துப் பேசவில்லை.

ஊரில் எந்த ஒரு சிறிய அல்லது பெரிய விழா என்றாலும் பெரிய வாத்தியாருக்கு அழைப்பு இருக்கும். அன்றும் அப்படித்தான். சிவாஜி இறந்து ஒரு வருடம் முடிந்திருந்தது. அந்த தினத்தை ஒரு விழாவாகக் கொண்டாட ஊரின் பெரியதலைகள் எல்லாம் சேர்ந்து முடிவெடுத்து பெரிய வாத்தியாரை தலைமை தாங்கவும் அழைத்துவிட்டார்கள். பெரிய வாத்தியாருக்கு சினிமா என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். அதுவும் சிவாஜி என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். படிக்கும்போது கட் அடித்துவிட்டு சிவாஜி படம் பார்க்கச்சென்றதும் எம்ஜியார் போஸ்டர்களைக் கிழித்ததும் மிக அவசரமாக நினைவுக்கு வந்து போயின அவருக்கு. உடனே சரி என்று சொல்லிவிட்டார். எப்படி எப்படி எல்லாம் பேசவேண்டும் என்று மனதிற்குள் ஒரு திட்டமே தீட்டி வைத்திருந்தார். அதுவும் சிவாஜி பற்றியல்லாவா என்று நினைக்கும்போதே ஒரு வித சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது அவருக்கு.

விழா நாளும் வந்துவிட்டது. ஊர் பெரிய தலைகள் எல்லாம் மேடையிலும் பார்வையாளர்கள் எல்லாம் மேடைக்கு முன் விரிக்கப்பட்டிருந்த ஜமுக்காளத்திலும் அமர்ந்திருந்தார்கள். பெரிய வாத்தியாரை மட்டும் காணவில்லை. எல்லாருக்கும் தெரியும் அவர் நேரத்தை கடைப்பிடிப்பதில் சேரன்மகாதேவி காந்தி என்று. ஆளைக் காணவில்லை என்றதும் என்ன செய்ய என்று யோசித்திக்கொண்டிருக்கும்போது கிராம முனிசீப் பேரன் நரசிம்மன் வேகமாய்ச் சொன்னான்.

'அவரு வரப்ப வரட்டும்வே.. அதுவரைக்கும் நம்மால வெளா (விழா) நடத்தாம இருக்கமுடியாதுல்லா.. நேரம் போயிக்கிடிருக்குல்லா.. ஒரு முடிவு எடுங்கவே'

ஆளாளுக்குக் கூடிப்பேசி முடித்தபோது எல்லாருடைய கண்களும் ராமு வாத்தியாரை முகாமிட்டிருந்தன. ராமு வாத்தியார் மென்மையாக மறுத்துப்பார்த்தார்.

'இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பார்க்கலாம்லா.. அவரு வாரேன்னா சரியா வந்துருவாருடே.. கொஞ்சம் நேரம் பொறுடே.."என்றார் நரசிம்மனைப் பார்த்து.

'ஐயா உங்களுக்குத் தெரியாததுல்ல.. நம்மல்லா காந்தீய வழி வந்த காங்கிரஸ் காரவுக.. நாமலே நேரப்படி சரியா நடத்தலைனா..'

மற்ற பெரியதலைகளும் அதுவுஞ்சரிதான் என்று இழுக்கவும் மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் ராமு வாத்தியார் தலைமை தாங்க சரி என்றார். அவர் மனதில் இன்று என்ன பேசப்போகிறோம் என்பதைவிட நாளை அந்தப் பெரிய வாத்தியார் என்ன சொல்லுவாரோ என்றுதான் எண்ண ஓட்டம் இருந்தது. இருந்தாலும் அவரால் அப்போது கூட்டத்திற்கு தலைமை ஏற்பதை தட்ட முடியவில்லை.

கூட்டம் தொடங்கியது. ஆளாளுக்குப் பேசினார்கள். சரியாக ராமு வாத்தியார் பேசும்போது பெரிய வாத்தியார் வந்து சேர்ந்தார். ராமு வாத்தியார் ஐயோ பாவமாக பெரிய வாத்தியாரைப் பார்க்க அவர் அதனால் என்ன பரவாயில்லை என்ற தோரணையில் ராமு வாத்தியாரைப் பார்த்தார். இத்தனை வருடப் பழக்கத்தில் ஒரு முறை கூட பெரிய வாத்தியார் அப்படிப் பார்த்தாக நினைவில்லை அவருக்கு. அதனால் ஒரு வித சந்தோஷத்துடன் பேசத் தொடங்கியவர் சிவாஜியைப் பற்றிய அவரது எண்ணங்களையும் சிவாஜியின் திறமைகளையும் திறம்பட பேசினார். அவ்வப்போது பெரிய வாத்தியாரையும் பார்க்கத் தவறவில்லை. அன்று என்னவோ பெரிய வாத்தியார் மிகவும் சிநேகப்பூர்வமாய் பார்ப்பது போலத் தெரிந்தது அவருக்கு. ராமு வாத்தியாருக்கு ஏகப்பட்ட கைத்தட்டல்களுடன் விழா ஒரு வழியாக முடிவடைந்தது.

மறு நாள் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது அவருடைய மன நிலையை அவராலேயே கணிக்க முடியவில்லை. உள்ளத்தின் ஒரு ஓரத்தில் பயமும் இன்னொரு ஓரத்தில் சந்தோஷமும் இருந்தது. பள்ளிக்குச்சென்று ரெஜிஸ்டரில் கையெழுத்து போடும்போது என்றுமில்லாத முறையாய் பெரிய வாத்தியார் ராமு வாத்தியாரைப்பார்த்து, 'வணக்கம்வே .. எப்படி இருக்குறீரு' என்றார். பதில் வணக்கம் கூட சொல்லத்தோன்றவில்லை ராமு வாத்தியாருக்கு. ஒரு வித மன நிறைவுடன் வகுப்புக்கு வந்து வகுப்பு எடுக்கத் தொடங்கினார். சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் பியூன் வந்து சொன்னான்.

'பெரிய வாத்தியாரு உங்கள ஒடனே வந்து பார்க்கச்சொன்னாரு'

என்னாவாயிருக்கும் என்று யோசித்தபடியே பெரிய வாத்தியாரு ரூமுக்கு ராமு வாத்தியார் போனார். அங்கே கிட்டத்தட்ட எல்லா ஆசிரியர்களும் இருந்தார்கள். இவருக்கு ஒன்றுமே பிடிபடவில்லை. எல்லாரும் இவருக்கு வணக்கம் சொன்னார்கள். செபாஸ்டியன் சார் மட்டும் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. இவரும் அதைப்பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. பெரிய வாத்தியார் ராமு வாத்தியாரை ஒட்காரச்சொல்லிவிட்டு தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினார்.

'இப்போ எல்லாரும் இங்க எதுக்கு இருக்கோம்? விஷயம் இருக்குவே.. விஷயம் இருக்கு.. இல்லாம இத்தனை பேரயும் கிளாஸ விட்டுட்டு வரசொல்லுவனா?'

தேவை இல்லாமல் நீட்டி முழக்கிப் பேசுவது எல்லாருக்கும் எரிச்சலாயிருந்தது. இருந்தாலும் அமைதியாயிருந்தார்கள்.

' நேத்து நம்ம ராமு வாத்தியாரு மேடையில பேசுனப்பதான் எனக்கு ஒரு விஷயம் தோணுச்சு.. நாமெல்லாம் சிவாஜியப் பார்த்து வளந்துட்டோம். ஆனா இப்ப இருக்குற பசங்களுக்கு எத்தன பேருக்கு அவரப் பத்தி தெரியும்? ஒண்ணத்துக்கும் தெரியாது. அதனால இன்னைக்கு சாய்ங்காலம் மூணு மணிக்கு ஒரு மீட்டிங் வெச்சி அதுல நம்ம ராமு வாத்தியாரையே சிவாஜியைப் பத்தி பேசச் சொல்லணும்னு நா முடிவு பண்ணிருக்குறேன்.. எல்லாரும் என்ன நெனைக்கீங்க?'

காத்திருந்தது போல எல்லாரும் ஆகா ஓகோ என்று புகழ்ந்தார்கள். ராமு வாத்தியாருக்கு ஒன்றும் ஓடவில்லை. ஆனால் இத்தனை நாள் கிடைக்காத நல்ல பெயர் சிவாஜியினால் கிடைத்திருக்கிறது என்று மட்டும் நினைத்துக்கொண்டார். முடிவு எடுக்கும் முன்பே என்னவெல்லாம் பேசவேண்டும் என்று மனதளவில் தயாராகிவிட்டார். எல்லாரையும் போகச் சொல்லிவிட்டு ராமு வாத்தியரை மட்டும் இருக்கச் சொன்னார் பெரிய வாத்தியார்.

' நேத்து உம்ம பேச்சு கேட்டேன்வே.. ஏம்வே ஒமக்கு சிவாஜின்னா அத்தன பிடிக்குமாவே?'

நல்லதொரு சந்தர்ப்பத்தை நழுவ விடவில்லை பெரிய வாத்தியார். சிவாஜியை எத்தனைக் கெத்தனை புகழ்கிறோமோ அத்தனைக்கு அத்தனை பெரிய வாத்தியாருக்கு பிடித்துப் போகும் என்று நினைத்துக்கொண்டார். இப்படித்தான் எதையோ ஒன்றை செய்து செபாஸ்டியன் சார் பெரிய வாத்தியாரைக் கைக்குள் போட்டிருக்க வேண்டும் என்றும் நினைத்துக்கொண்டார். அதனால் அவர் தனக்குத்தானே சிவாஜியின் தீவிர ரசிகர் என்று சொல்லிக்கொண்டார். அவர் மேல் அவருக்கே சிவாஜி ரசிகன் தான் என்ற எண்ணம் அதி தீவிரமாய் வந்த பின் பதில் சொல்லத் தொடங்கினார்.

'ஐயா. எனக்கு சிவாஜின்னா பைத்தியம்லா .. ஒரு படம் விடமாட்டேன் தெரியும்லா.. என்ன ஒரு நடிகன்யா.. இப்ப வர்றவனெல்லாம் சும்மா கையக் கால ஆட்டுறதும் சிகெரெட்டத் தூக்கிப்போட்டு பிடிக்கிறதும்.. என்னத்தச் சொல்ல.. சிவாஜி மாதிரி வருமாயா?'

'சரியாச் சொன்னீருவே.. ஸ்டைலுங்கான்.. மூதி.. பார்க்கமுடியல.. இப்ப இருக்குற நம்ம புள்ளக பைத்தியம மாதிரி பின்னாடியே அலையுதுக.. என்னத்த சொல்ல..'

அவரது பேச்சு பெரிய வாத்தியாருக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தெரிந்தவுடன் மேலும் அளக்கத் தொடங்கினார்.

'சிவாஜிக்குத் தெரியாத ஸ்டைலாயா இவனுக காமிச்சிட்டானுவோ? எல்லாம் நேரங்கய்யா..'

'சரியாச் சொன்னீரு வே.. இன்னைக்கு மேடயில நல்லா பேசும்வே.. ஒம்ம பேச்சக் கேட்டுட்டு எல்லா பயபுள்ளயும் சிவாஜி பயித்தியமா அலயணும்.. பாத்துக்கோறும்..'

'சரிங்கய்யா.'

அவருக்கு சந்தோஷமாய் இருந்தது. மனப்பூர்வமாய் சிவாஜிக்கு நன்றி சொல்லிக்கொண்டார்.

இரண்டரை மணிக்கெல்லாம் எல்லா வகுப்பு மாணவர்களும் வரிசையாக வந்து பள்ளியின் நடுவில் உள்ள விளையாட்டு மைதானத்தின் முன் அமர்ந்தார்கள். சரியாக மூன்று மணிக்கு மாசில் வீணையும் பாடலுடன் கூட்டம் தொடங்கியது. அங்கே போடப்பட்டிருந்த சிறிய மேடையில் பெரிய வாத்தியார், உதவித் தலைமை ஆசிரியர், ராமு வாத்தியார் இருந்தார்கள். செபாஸ்டியன் வாத்தியார் கீழே இருந்தார். அவருக்கு பெரிய வாத்தியாரும் ராமு வாத்தியாரும் இவ்வளவு தூரம் சிரித்துச் சிரித்துப் பேசிக்கொள்வது கொஞ்சமும் பிடிக்கவில்லை. சிவாஜியைப் பற்றிப் பேசி இருவரும் நெருக்கமாவார்கள் என்று செபாஸ்டியன் சார் நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லை.

முதலில் பேசிய பெரிய வாத்தியார் தான் சிவாஜியி தீவிர ரசிகன் என்றும் சிறு வயதில் அவரை யாராவது திட்டினால் கடுமையாகக் கோபம் வரும் என்றும் இப்போதும் கூட அப்படித்தான் என்றும் சொன்னார். சிவாஜியின் திறமைகளைப் பற்றி ராமு வாத்தியார் சொல்வார் என்று கூறி அமர்ந்தார்.

கடைசியாய் ராமு வாத்தியார் பேச வந்தார். சிவாஜியின் தொடக்க காலத்தில் இருந்து அவரது சாதனைகளை அழகாக வரிசைப் படக் கூறினார். ஒவ்வொரு வரி முடிந்த பின்னரும் பெரிய வாத்தியாரைப் பார்த்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு புன்னகையைக் கண்ட போதெல்லாம் ராமு வாத்தியாருக்கு உற்சாகம் ஏறிய வண்ணம் இருந்தது. அன்று தான் அவருக்கே அவருடைய பேச்சுத் திறமை அவருக்கே தெரியவந்தது ராமு வாத்தியாருக்கு. என்னமாய் பேசுகிறோம் என்று தனக்குத்தானே தட்டிக்கொடுத்துக்கொண்டார். ஒரு கட்டத்தில் உற்சாகம் கரை புரண்ட போது அவரையே அறியாமல் இப்படிச் சொல்லிவிட்டார்..

'அப்பல்லா நாங்க படிக்கும்போது எங்களுக்குள்ள ரெண்டு பிரிவாத்தான் இருப்போம்.. சிவாஜி ஆளுக ஒருபக்கம்.. எம் ஜியாரு ஆளுக ஒருபக்கம்.. நாங்கல்லாம் சொல்லுவோம்.. சிவாஜி வாயில ஜிலேபி.. எம் ஜி யார் வாயில கோழிப்பீ ன்னு.. அவனுக சொல்லுவானுக.. எம்ஜியார் வாயில ஜிலேபி.. சிவாஜி வாயில கோழிப்பீ ன்னு..'

இதைச் சொல்லவும் அதுவரை நமக்குத் தேவையில்லாத ஒன்றை ராமு வாத்தியார் திணித்துக்கொண்டிருந்ததாக நினைத்த பையன்மார்கள் பலமாகச் சிரிக்கத்தொடங்கினர். முதலில் ராமு வாத்தியார் சந்தோஷப்பட்டாலும் திடீரென மண்டையில் உறைத்தது தேவையில்லாமல் எம் ஜியாரைப்பற்றி பேசி விட்டோமோ என்று. இது உள்ளூர்க்கார அரசியல்வாதிகள் காதில் விழுந்தால் என்னவாகும் என்ற தேவையில்லாத பயம் வரவே அத்துடன் அவசரம் அவசரமாகப் பேச்சை முடித்துக்கொண்டார். எல்லாரும் கை தட்டினார்கள். பெரிய வாத்தியாரும் கை தட்டினார்.

பெரிய வாத்தியாருக்கும் அவருக்குமான உறவு இரண்டு மூன்று வாரங்களாய்ச் சரியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் கடந்த இரண்டு மூன்று நாட்களாக மீண்டும் பெரிய வாத்தியார் அவரிடம் சரியாக பேசாதது போலத் தோன்றியது. ஒரு வேளை மீண்டும் செபாஸ்டியன் சார் எதுவும் போட்டுக்கொடுத்திருப்பாரோ?. அப்போது ஒரு பையன் ஓடி வந்து சொன்னான்.

'ஐயா.. முத்துவும் பொன்னையனும் கட்டிப் புடிச்சு சண்டை போடுரானுங்கய்யா.. சொன்னா கேக்க மாட்டேங்கானுவோ..'

'ஏல.. நீ போயி ரெண்டு பேத்தயும் இங்க வரச் சொல்லுல.. நா சொன்னேம்னு சொல்லுல..'

சரிங்கய்யா என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றவன் அவர்கள் இருவரையும் அழைத்துவந்தான். அப்போது பார்க்க பெரிய வாத்தியார் ரவுண்ட்ஸ் வர.. அவரே விசாரிக்க ஆரம்பித்தார் இருவரையும்.

'ஏம்ல படிக்க வந்தீயளா.. எதுக்குலே வந்தீய? ஏம்ல தெரு நாயி மாதிரி கட்டிப்புடிச்சு சண்டை போட்டுக்கிட்டு அலையிறீக?.. சொல்லுல.. கேக்கேம்லா..'

ராமு வாத்தியாரும் உடன் சேர்ந்து கொண்டார்.

'கேக்காவல்லா.. சொல்லுல.. நிக்கானுவோ மரமாட்டம்..'

'ஐயா இவன் என்கிட்ட ரஜினி வாயில ஜிலேபி கமல் வாயில கோழிப்பீங்கான்யா.. அதுதான் அடிச்சேன்..'

ராமு வாத்தியாருக்கு பகீர் என்றது.

'பொய் சொல்லுதான்யா.. அவந்தான்யா மொதல்ல கமல் வாயில ஜிலேபி.. சிவாஜி, எம் ஜி யாரு, ரஜினி எல்லாரு வாயிலயும் கோழிப்பீன்னாங்கய்யா..பொறவுதான் நா சொன்னேன்..'

பெரிய வாத்தியார் ராமு வாத்தியாரைப் பார்த்தார். ராமு வாத்தியார் முகத்தில் ஈயாடவில்லை.

'பார்த்தீராவே.. பசங்களுக்கு சிவாஜியப் பத்தி சொல்லித்தாரும்வேன்னு சொன்னா நீரு என்ன சொல்லிக்கொடுத்திருக்குறீருன்னு..?'

ராமு வாத்தியாருக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

'பசங்க முன்னாடி பேசும்போது பார்த்து பேசணும்வே.. அன்னைக்கே செபாஸ்டியன் சொன்னாரு வே.. நீரு பேசுனது தேவையில்லாததுன்னு.. அவரு சொன்னது சரிதான்.. ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நா ஸ்கூலுக்குள்ள நுழையிறேன்.. ரெண்டு மூதிங்க என்னைப் பார்த்துட்டு சிவாஜி வாயில கோழிப்பீன்னு சொல்லிட்டு ஓடிச்சு வே.. அன்னைக்கே நெனச்சிக்கிட்டேன்.. ஒரு வார்த்தயப் பேசும்போது அது சின்னப் புள்ளகள எப்டி பாதிக்கும்னு யோசிச்சிட்டுப் பேசுவே.. மேட ஏறினா என்ன வேணா பேசிறுவீரா? '

மாணவர்களுக்கு மத்தியிலேயெ பெரிய வாத்தியார் திட்டியது ராமு வாத்தியாருக்குக் கவலையாயிருந்தது. இருந்தாலும் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை.

'இனிமே பார்த்துக்குறேங்கய்யா..' என்று பொதுவாய்ச் சொல்லி வைத்தார்.

'இனிமே என்னத்த..' சலிப்புடன் பெரிய வாத்தியார் அங்கிருந்து நகன்றார்.

அவர் தலை மறைந்ததும் அந்த ரெண்டு பசங்களையும் நாலு சாத்து சாத்தினார். ஏதோ ஒரு எதுகை மோனைக்காய் சொல்லப்போக அது தேவையில்லாத பிரச்சனையாகி விட்டதே என்று வறுத்தப்பட்டுக்கொண்டார். இருந்தாலும் முப்பது வருடம் ஓயாமல் உழைத்தும் ஒரு நாள் கூட அதை பெரிதாக நினைக்காத பெரிய வாத்தியாரை, ஒரு இரண்டு வார காலம் சிவாஜி வாயில ஜிலேபி சிநேகமாக்கித் தந்ததை நினைத்து சந்தோஷப்பட்டுக்கொண்டார். அடுத்த ஒரு வரியை சொல்லாமல் இருந்திருக்கலாம் என்றும் நினைத்துக்கொண்டார்.

இப்பொதெல்லாம் எல்லா பையன் மார்களுக்கும் பெரிய வாத்தியாரை கிண்டல் செய்வது எளிதாய் இருந்தது. அவரை ரேக்க வேண்டும் என்று நினைத்த போதெல்லாம் அவர் கண்ணில் படாமல் நின்று கொண்டு பையன்கள் சிவாஜி வாயில ஜிலேபி இல்ல.. கோழிப்பீ ன்னு சொல்லிட்டு ஓடுவதை வழக்க மாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். பெரிய வாத்தியாரும் கம்பை எடுத்துக்கொண்டு 'எவம்ல சொன்னது?' என்று கோபமாக வருவார். அவர் வருவதற்குள் பையன்கள் ஓடி விடுவார்கள். இப்படியே நடந்துகொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு முறை யாராவது கிண்டல் செய்யும் போதும் ராமு வாத்தியாரை மனதில் கறுவிக்கொள்வார் பெரிய வாத்தியார். ஒரு நாள் பெரிய வாத்தியார் மேல் கோபம் கொண்ட யாரோ பையன் மார்கள் எல்லா கிளாஸ் சுவற்றிலும் மாங்கொட்டையால் சிவாஜி வாயில ஜிலேபி இல்ல.. கோழிப்பீன்னு எழுதிவிட்டு பெரிய வாத்தியாருக்கு கோபம் வந்தா என்ன செய்வாரு? என்றும் எழுதிவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். எல்லா கிளாஸ் சுவரிலும் மஞ்சள் மஞ்சளாய் இப்படிப் பார்த்தவுடன் பெரிய வாத்தியாருக்கு ராமு வாத்தியார் மேல் கோபம் மிக அதிகமாய் வந்துவிட்டது. அவரை அவர் ரூமுக்கு வரச்சொல்லிவிட்டார். போகும் வழியிலேயே ராமு வாத்தியார் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார். ராமு வாத்தியார் முகத்தைப் பார்த்தவுடன் பெரிய வாத்தியார் படபடவெனப் பொரியத்தொடங்கினார்.

'வாரும் வே.. வாரும்.. அவனவன் சும்மா கெடந்தான். செந்தீ கருந்தீ செவப்புத்தீன்னு சொல்லிட்டு அலஞ்சான்.. சும்மா இல்லாம என்னென்னவோ பேசி கெடுத்திட்டீரே வே.. சுவத்துலலெல்லாம் எழுதுதான்வே.. இதெல்லாம் தேவயா? எத்தனை வருஷம்வே வேல பார்க்குறீரு? பசங்களுக்கு எத சொல்லணும் எத சொல்லக்கூடாதுன்னு தெரிய வேண்டாம்?'

' நீங்கதானய்யா பேசச் சொன்னீக?'

'சிவாஜியப் பத்திதானவே பேசச்சொன்§ன்.. ஜிலேபியயும் கோழிப்பீயயுமா பேசச்சொன்னேன்?'

'அதுல என்னங்கய்யா தப்பு? நாம சின்னவயசுல வெளயாண்டதச் சொன்னேன்..'

ராமு வாத்தியார் என்றும் இல்லாதவாறு இன்று பதில் சொல்வது பெரிய வாத்தியாருக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தாலும் ' பேசுறதையும் பேசிப்புட்டு வெளக்கம் வேற' ன்னு நினைத்துக்கொண்டார்.

' நாமன்னு சொல்லாதவே.. நீருன்னு சொல்லும்.. நா இந்த மாதிரி கண்றாவியால்லாம் வெளயாண்டது இல்லவே..'

' நா சொன்னது தப்பாவே இருக்கட்டும்.. நீங்க சிவாஜியப் பத்தி இப்ப பேசுனாலும் கோவம் வரும்னு சொன்னதாலதா எல்லாவனும் சொல்லிக்கிட்டு அலயுதானுவோ.. உங்கள ரேக்கணும்னு தான் சொல்லுதானுவோ. நா பேசுனது தப்புன்னா நீங்க கூட அதச் சொல்லிருக்கவேண்டாம்..'

அவ்வளவுதான் பெரிய வாத்தியார் அதிகம் சூடாகிவிட்டார்.

'வே நா என்ன பேசணும் பேசக்கூடாதுன்னு சொல்லுறதுக்கு நீரு ஆருவே? நீரு ஆருவே? எனக்குத் தெரியும் வே.. என்ன பேசணும் பேசக்கூடாதுன்னு.. நீரு எனக்குச் சொல்லித்தரணும்னு இல்லவே..'

ராமு வாத்தியாரும் கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு விட்டார். அவருக்கும் முப்பது ஆண்டுகால சர்வீஸ் இருப்பது ஞாபகம் வந்துவிட்டது.

'அதேதா இங்கயும். எனக்கும் தெரியும்வே.. ஒம்மால ஒம்மப் பார்த்து கிண்டல் அடிக்கிறவன அடக்க முடியல.. என்னவே என்கிட்ட வந்து தாவுறீரு..? நானும் போனாப் போவுது போனாப் போவுதுன்னு பார்த்தா ஒண்ணும் பெறாத விஷயத்துக்கு கெடந்து குதிக்கீறே..? என்ன சொன்னாலும் சும்மா போவான் சும்பன்னு பார்த்தீறா? பையனுவோ என்னவே சொல்றது? நா சொல்றேன் வே.. சிவாஜி வாயில ஜிலேபி இல்லவே... இல்லேங்கேன்.. கோழிப்பீதான்வே.. என்ன பண்ணுவீரு வே? என்னத்தப் பண்ணிடுவீருங்கேன்? டி ஓ கிட்ட சொல்லுவீரா? எங்க சொல்லுவீரு? சொல்லும்வே.. நானும் ஒருகை பார்க்கேங்கேன்.. நீரு எங்க சொன்னாலும் சரிவே எல்லா எடத்துலயும் வந்து சொல்லுவேன் வே.. சிவாஜி வாயில ஜிலேபி இல்லவே.. போதுமா.'

என்ன பேசினோம் என்பது கூடப் யோசிக்காமல் மிகக்கோபமாய்ச் சொல்லிவிட்டு வகுப்புக்கு வந்து விட்டார். தான் சிறு வயதில் சிவாஜி ரசிகராய் இருந்தபோது சொல்லாததை இந்த ஐம்பத்து நான்கு வயதில் பெரிய வாத்தியார் சொல்ல வைத்து விட்டாரே என்று நினைத்துக்கொண்டார்.

பெரிய வாத்தியார் முகத்தில் ஈயாடாமல் அவர் போன பாதையையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

***
(இந்தக் கதை ராயர் காப்பி க்ளப் இணையக்குழுப் போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது)

சில விவாதங்களும் ஒரு காதலும்
--ஹரன் பிரசன்னா

அந்தக் குளத்தில் எறியப்பட்டக் கல் மூழ்கி உள்ளே செல்லும்போது நீரின் மேற்பரப்பில் பலப்பல வளையங்களை ஏற்படுத்திச் சென்றது. ஒவ்வொரு சிறிய வளையமும் பெரியதாகி பெரியதாகிக் குளத்தின் கரைகளில் முட்டிக் கலைந்து கொண்டிருந்தது. அதற்குள்ளாக அடுத்த கல் ஏற்படுத்திய வளையங்கள் முன்னேறிச்செல்ல அந்தக்குளம் முழுதும் கலங்கக்தொடங்கியது. குளம் என்று பார்த்தால் பெரிய குளம் என்றெல்லாம் சொல்லி விடமுடியாது. சிறியதாய் ஒரு குளம். அதன் கரையில் ஒரு புளியமரம். அந்தப் புளியமரத்தில் ஒரு ஆணி அடிக்கப்பட்டிருந்தது. ஊரைச் சுற்றும் பேயை அந்த ஆணியில் பிடித்து வைப்பது வழக்கம். அந்த மரத்தின் கீழே நின்று கொண்டு குளத்தில் கல்லெறிந்த படி பானுவின் வரவுக்காய் காத்திருந்தான் சுகிர்தன். அங்கிருந்து பள்ளிக்குச் செல்ல பத்து நிமிடம் எடுக்கும். கல்லூரியும் பள்ளியும் அடுத்து அடுத்து இருந்தது. சுகிர் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் இருந்தான். பானு கல்லூரியில் முதல் ஆண்டில் இருந்தாள். இந்த நட்பு அவனாலேயே சற்றும் எதிர்பார்க்கப்படாத நட்பு. அனிதாவின் வற்புறுத்தலின் பேரில் அவள் வீட்டிற்குச் சென்ற போது பானுவின் நட்பு கிடைத்தது. சுகிரைப் பொறுத்தவரையில் அவன் யாருடனும் எளிதில் பழகுவதில்லை. அவனது வீச்சு சற்று அதிகமானதாய் இருந்தது. ஒரே விதி விலக்கு பானு மட்டும். பானு வந்துவிட்டிருந்தாள்.

"அதிகான சிந்தனையில் இருப்பது போல இருக்கிறது?"

"-----"

தூய தமிழில் பேசுவதற்கு முதலில் கடினமானதாய் இருந்தாலும் இருவருக்கும் இப்பொது கொஞ்சம் பழகி விட்டிருந்தது.

"சரி நேற்று என்ன நடந்தது?"

"உனக்குத் தெரியாதா?"

"என்ன ஆயிற்று சுகிர்? பேச்சுப்போட்டிக்குத்தானே சென்றாய்? அங்கே என்ன பிரச்சனை?"

"உனக்கு மீனாட்சிசுந்தரம் தெரியுமா? பத்தாம் வகுப்பில் இருக்கிறான். அவன் பேசும்போதுதான் பிரச்சனையே ஆரம்பித்தது. "

"ம்"

"பாரதியைப் பற்றிய பேச்சுபோட்டி அது. நமது பள்ளியின் சார்பில் நானும் அவனும் சென்றிருந்தோம். முதலில் அவன் சுற்று. பேசும்போது பாரதியைப் புகழ்ந்துகொண்டே வந்தான். ஒரு கட்டத்தில் அவன் தொனி மாறியது. சிந்து நதியின் மிசை நிலவினிலே பாடலில் சேர நன்நாட்டிளம் பெண்களுடனே என்ற வரி பாரதியின் வக்கிரத்தன்மையைக் காட்டுவதாய்ச் சொன்னான். நான் பேசும்போது அது ஒருமைப்பாட்டை வலியுறுத்தும் பாடல். மற்ற எண்ணங்கள் ஒன்றும் இல்லை. வக்கிரத்தன்மை உங்கள் பார்வையின் கோளாறு என்றேன். சட்டென்று எழுந்திருத்த அவன் பரிசுக்காய் நம் ஜாதி பட்ட கொடுமைகளை மறந்துவிட்டு பார்ப்பனர்களைப் புகழாதே என்றான். பின்னர் நடந்ததெல்லாம் ஒரு பெரிய பிரச்சனையின் அடித்தளமாகத்தான் அமையும் என நினைக்கிறேன். இன்று பள்ளிக்குச் சென்றால்தான் தெரியும்."

"அப்படி என்ன உங்களுக்கு நாங்கள் செய்து விட்டதாய் நினைக்கிறான் அவன்?"

"நீ உன்னை உன் ஜாதியின் பிரதிநிதியாய் நினைத்துக்கொண்டால் நான் இதுபற்றி பேச விரும்பவில்லை."

"இல்லை. வாய் தவறி வந்துவிட்டது. அப்படி என்ன அநீதி உங்களுக்கு இழைக்கப்பட்டு விட்டது? முன்னர் நேர்ந்திருந்தாலும் இப்போது எல்லாம் மாறி விட்டதாகவே உணருகிறேன்"

"நீங்கள் உணரலாம் அது முக்கியமில்லை. நாங்கள் உணரவேண்டும். எல்லாரும் வெளியில் நன்றாய்ப் பேசுகிறார்கள். ஆனால் உள்ளே எதுவும் மாறவில்லை. எல்லாம் அப்படியே. இன்னும் சாக்கடையாய். உனக்கு எங்கள் முன்னோர்கள் பட்ட கஷ்டமெல்லாம் தெரியாது. அத்தனை அனுபவித்திருக்கிறோம். வேண்டாம் விடு. இது பற்றி பேசும்போதெல்லாம் நான் கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்பட்டவனாகி விடுகிறேன்."

"மீனாட்சி சொல்லிவிட்டான். நீ சொல்ல வில்லை. அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்."

"விடு வேண்டாம் அந்த பேச்சு"

"இல்லை. என்னால் விடமுடியாது. உனக்கு மட்டும் அல்ல. அந்த பிராபகருக்கும் இதே எண்ணம் தான். ஜாதி பற்றிப் பேசித்தானே மேடையில் கைத்தட்டு வாங்குகிறான்."

"அவன் கைத்தட்டு வாங்குவது அவன் திறமையின் அடையாளம். அதை அங்கீகரி முதலில்"

"அதை இல்லை என்று சொல்லவில்லை. அதை நம் பள்ளியில் இருக்கும் மாணவர்களின் ஆதரவு சொல்லும். நான் தனியே சொல்ல வேண்டியதில்லை. இருந்தாலும் அவன் மனதில் என்னை என் ஜாதியை ஒட்டித்தான் பார்க்கிறான். நான் என்ன பேசினாலும் அதே மேடையிலேயே என்னை எதிர்க்கிறான்"

"நீயாக எதையும் உருவகப்படுத்திக்கொள்ளாதே"

"அப்படியே இருக்கட்டும். ஆனாலும் மேல் ஜாதிக்காரர்கள் ஜாதிகளை மறந்தாலும் நீங்கள் மறக்கவில்லையோ என்று தோன்றுகிறது. குறிப்பாய் நீயும் பிராபகரும்"

"இது செய்த, செய்கின்ற தவறை எல்லாம் மறைக்கும் இன்னொரு இன்னொரு முயற்சி. ஒருவேளை நீ சொல்வது உண்மை என்று வாதத்திற்காக வைத்துக்கொண்டால் கூட அது அத்தனை எளிதில் மாறாது. மனதில் விழுந்த வடுக்கள் அவை."

"உன்னை திருத்த முடியாது"

சிரித்தான் சுகிர்.

"பானு காதல் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய்?"

"என்ன திடீரென்று..?"

"இல்லை எல்லாம் பற்றியும் பேசிக்கொள்கிறோம். இது பற்றியும் உன் கருத்தை தெரிந்துகொள்ளலாம் என்று தான்."

"உண்மையில் அது மட்டும் தான் காரணமா?"

"வேறென்ன காரணம் இருக்கக்கூடும்?"

"வேறு காரணங்கள் இல்லை எனில் சந்தோஷமே."

"சொல்.. காதல் பற்றிய உன் கண்ணோட்டம் என்ன?"

"முட்டாள்த்தனம்"

சிரித்தான்.

"நான் எதிர்பார்த்தேன். காதலென்றால் முட்டாள்த்தனமா? எப்படிச் சொல்கிறாய்? அனுபவம் இருக்கிறதா?"

"அனுபவம் இருந்தால் தான் கருத்து சொல்லவேண்டும் என்பதில்லை."

"ஏற்கிறேன். ஏன் முட்டாள்தனம் என்றாய்?"

"பின் வேறென்ன சொல்வது? மணிக்கணக்காய் காத்திருப்பதும் அவள் தூக்கி எறிந்த சில்லறை பொருட்களை எல்லாம் அவன் பாதுகாத்து வைப்பதும் அவன் தந்த வாழ்த்துஅட்டைகளை அவள் முத்தமிட்டுக்கொள்வதும்.. சுகிர்.. ஒரு நாடகத்தன்மை இல்லை இவற்றிலெல்லாம்?"

"எனக்குத் தெரியாது"

"நீ தப்பிக்கப் பார்க்கிறாய்"

"எதிலிருந்து?"

"எதிலிருந்தோ.."

"உன் கற்பனை அது"

"உன் கற்பனை கூடத் தவறு"

"எனக்கு ஒரு கற்பனையும் இல்லை. நான் என்னை உணர்ந்திருக்கிறேன்."

"பேசுவது எளிது. பார்க்கலாம்"

அவன் அவள் முகம் பார்க்காமல் பேசியதை முதல்முறையாய் பானு கவனித்தாள். அவளால் யூகிக்கமுடிந்தும் அவனிடம் கேட்கவில்லை. அவன் ஒரேயடியாய் மறுக்கக் கூடும். அவனாய்ச் சொல்லட்டும் அப்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டாள்.

"சுகிர்.. உனக்குத் திரைப்படங்கள் பிடிக்காதா?"

"பிடிக்காது"

"ஏன்?"

"மாயத்தைக் கண்டு ஏமாற நான் முட்டாளில்லை"

"ஒரு பொழுது போக்குதானே?"

"அது பொழுதுபோக்கு என்ற அளவில் இருக்கும் மட்டும்"

"இப்போது என்ன கெட்டுவிட்டது? அது பொழுதுபோக்காய் மட்டும் தானே இருக்கிறது?"

"யார் சொன்னது? ஒரு நடிகனை நடிகன் என்ற அளவில் வைக்காமல் கடவுளாய் சித்தரிப்பதும் கோயில் கட்டுவதும் அரசியலுக்கு அழைப்பதும்.. ஏனிப்படி?"

"ஏன் நடிகர்கள் அரசியலுக்கு வரக்கூடாதா?"

"தாராளமாக வரட்டும். சிறிதேனும் அவர்கள் இருக்கும் நாட்டைப்பற்றி, மாநிலத்தைப்பற்றித் தெரிந்துகொண்டு பின் வரட்டும். வெறும் கூட்டம் மட்டும் போதுமா என்ன?"

"மாநிலம் பற்றித் தெரிந்தவர்கள் கொள்கைவாதிகள் இன்று வரை நாட்டை ஆண்டவர்கள் என்ன சாதித்தார்கள்? ஒரு முறை அரசியல் தெரியாதவன் வந்தால் என்ன கெட்டுவிடும்?"

"விளையாடிப் பார்ப்பதற்கு, சந்தர்ப்பம் கொடுத்துப் பார்ப்பதற்கு இது வீடு அல்ல. நாடு. நான் மற்றும் நீ சம்பந்தப்பட்டதல்ல. ஒரு சமுதாயம் சம்பந்தப்பட்டது. இதுவரை வந்தவர்கள் எல்லாம் ஒன்றும் சாதிக்கவில்லை என்பதற்காய் யாரிடம் வேண்டுமானாலும் நாட்டைக் கொடுக்கலாமா என்ன? முட்டாள்த்தனமாய் பேசாதே"

"உனக்கெதிரான கருத்து சொன்னால் அது முட்டாள்தனமா?"

"எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது"

"அப்படியென்றால் நீ தான் முதல் முட்டாள்"

"சரி விடு. பிறகு தீர்மானித்துக்கொள்வோம் யார் முட்டாள் என்று"

"எது பேசினாலும் ஏன் எதிராகவே சொல்கிறாய் சுகிர். எப்போதும் நமது விவாதம் சொல்லப்படாத ஒரு சண்டையிலேயே முடிந்துவிடுவதைக் கவனித்தாயா?"

"முட்டாள்களுடன் பேசினால் அப்படித்தான் முடியும் என்று என்னால் சொல்ல முடியும். ஆனால் நீ விரும்பமட்டாய்."

பானு முறைத்தாள்.

"இந்தியா முன்னேறுமா?"

"ஏன் திடீர் சந்தேகம்?"

"இல்லை. இன்று மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புக்காய்ச் சென்றோமே.. அங்கே பார்த்தாயா? ஆண்டுவாரியாய்க் குழந்தைகள். வயிற்றில் வேறு. ஏன் இவர்களுக்குப் புரிவதில்லை. அரசாங்கம் சொல்லாத அறிவுரைகளா?"

"சுகிர்.. அரசாங்கம் சொல்வதெல்லாம் இருக்கட்டும். உண்மையில் கல்வி மட்டுமே இவர்கள் வாழ்க்கைத்தரத்தை மேம்படுத்த முடியும். கல்வியை போதிக்காமல் குடும்பக்கட்டுப்பாடு உட்பட எந்த ஒரு விளம்பரமும் அத்தனை வெற்றி பெறாது"

"உண்மைதான்"

"படிக்கும் ஒவ்வொரு மாணவனும் தான் திருமணம் செய்துகொள்ளுமுன் ஒரு நபருக்காவது எழுதப் படிக்கக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்று சபதம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்"

"ஏன் மாணவிகள் வேண்டாமா?"

"மாணவிகளும் தான். ஆனாலும் இந்த சமூகம் இன்னும் ஆண் சம்பத்தப்பட்டதாயேதான் இருக்கிறது. சேவை செய்யும் பெண்களுக்கு சமூகம் தரும் பெயர் எனக்குத் தெரியும். அதனால் அப்படிச் சொன்னேன். பெண்ணுக்கு உரிமைகள் இன்னும் தொடர்ந்து மறுக்கப்பட்டுக்கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இதை மறுப்பதற்கில்லை "

"அதெல்லாம் ஒரு காலத்தில். இப்போது மாறிவிட்டதாய்த்தான் உணருகிறேன்"

"நீங்கள் உணரலாம். அது முக்கியமல்ல. நாங்கள் உணரவேண்டும்."

"ஜாதி பற்றிப் பேச்சு வந்த போது இதையேதான் நான் சொன்னேன். நீ மறுத்தாய்"

"ஜாதி பற்றிப் பேசாதே சுகிர்"

"எப்போதும் நான் மறுப்பேன். நீ தொடர்வாய். இன்று என்ன மாற்றம்?"

"காரணம் நான் கேள்விப்படுவதெல்லாம் நம்பக் கடினமாய் இருக்கின்றன."

"அப்படி என்ன விஷயம்? என்னைப் பற்றியா?"

"வேறு எவரையோ பற்றியது என்றால் நான் இத்தனை தூரம் உன்னிடம் கேட்டுக்கொண்டிருக்க மாட்டேன்"

"சரி சொல். என்ன விஷயம்?"

"நீ யாரையாவது காதலிக்கிறாயா?"

அந்தக் கேள்விக்குப் பின் சுகிருக்கு அத்தனை எளிதாய் பானுவுடன் பேசமுடியவில்லை.

"சொல். யாரையாவது காதலிக்கிறாயா?"

"இன்னொரு நாள் பேசுவோம் பானு. இன்று வேண்டாம்."

"என்றாவது ஒரு நாள் பேசித்தானே ஆகவேண்டும். சொல்."

"என்றாவது ஒரு நாள் பேசலாம். ஆனால் இன்று வேண்டாம்"

"சரி பேச வேண்டாம். கேள். இந்தக் காதல் கத்தரிக்காய் எல்லாம் மூட்டைக் கட்டி விட்டு படித்து முன்னேறும் வழியைப் பார். பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் படிப்பு தவிர மற்ற எல்லாம் வருகிறது உங்களுக்கு"

"பொதுப்படுத்தாதே. என்னால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை"

"எல்லாவற்றிலும் தனித்துவம் வேண்டும் நீ இதில் மட்டும் அறிவிலியாய் இருப்பது ஏன்?"

"காதல் வந்தால் தனித்துவம் போய் விடுமா என்ன? மந்தத்தன்மை வந்துவிடுமா என்ன?"

"என்னைப் பொறுத்தவரை அப்படித்தான்"

"நீ அப்படியே வைத்துக்கொள். ஆனால் அதை பொதுவாக்காதே. அப்படிப் பொதுவாய் நினைத்துக்கொண்டால் நீ உன்னை உனக்கே புரியவிடாமல் ஒளித்துக்கொள்ளப்பார்க்கிறாய் என்று அர்த்தம்."

"உனக்கு எப்போதுமே ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது சுகிர். உன்னுடன் பேசுபவர்கள் எல்லாம் முட்டாள். நீ மட்டும் அறிவாளி என்கிற எண்ணம். இது நல்லதல்ல"

"எல்லோரும் கர்வி என்பார்கள். நீ அதையே சற்று மென்மையாகச் சொல்கிறாய்"

"மற்றவர்கள் சொல்வது தவறாகவே இருக்கட்டும். அதை யோசித்துக் கூடவா பார்க்கக்கூடாது?"

"இதுவரை நான் யோசிக்கும் படியாய் யாரும் என்னிடம் பேசியதில்லை, நீ உட்பட"

"அப்படியென்றால் நானும் மற்ற முட்டாள்களில் அடக்கமா? பின் ஏன் இந்த நட்பு?"

"நான் பார்த்த முட்டாள்களிலேயே கொஞ்சம் அறிவுள்ளவள் நீ.. அதனால்தான்"

"என்னை விட வேறு யாராவது அறிவுள்ளவர்கள் கிடைத்தால் இந்த நட்பு அவ்வளவுதானா?"

"அப்படிச் சொல்லிவிடமுடியாது. ஆனாலும் அப்படி ஒரு நிகழ்வு நடக்கும்போதுதான் நானே உணரமுடியும் இந்த கேள்விக்கான பதிலை"

"அதிகம் எதார்த்தம் கூட அசிங்கமாய் இருக்கிறது சுகிர்"

"மாற்றிச் சொல். அதிகம் அசிங்கமாய் இருந்தாலும் அதுதான் எதார்த்தம். அதைப் பற்றிப் பேச பயப்படுகிறோம். அவ்வளவுதான்"

"நீ மாறமாட்டாய்"

"மாறுவேன். ஆனால் மாற்ற முடியாது. என் சரிகள் எனக்கு தவறாகும்போது சரியை நோக்கி மாறுவேன். ஒரே மூச்சில் மாற்ற முயற்சிக்காதே"

"எத்தனையோ முறை பேசியிருக்கிறோம். இன்று தான் நீ உளருகிறாய்"

"நீயும்"

"சரி இனியும் வேண்டாம். இன்னொரு நாள் சந்திக்கலாம்"

சுகிருக்குத் தான் பேசியதெல்லாம் சரி என்றே பட்டது. ஆனாலும் காதல் பற்றி அவள் கேட்ட கேள்விகள் இன்னும் நெஞ்சில் இருந்தது.

நான்கைந்து மாதங்கள் கடந்திருக்கும். முன்பு போல் பானுவுடன் பல விஷயங்கள் பற்றிப் பேச முடியவில்லை. பானுவும் அதிகம் ஆர்வம் காட்டாதது போல இருந்தது அவனுக்கு. இரண்டு மூன்று முறை பேச ஆரம்பித்த போது கூட சிறிது நேரத்திலேயே வீட்டுக்குச் செல்லவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்று விட்டாள். ஒரு நல்ல நட்பை இழக்கிறோமோ என்று தோன்றும் சுகிருக்கு. பின்பு தன்மேல் தவறு இல்லை என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டு விட்டுவிட்டான்.

அன்று நூலகத்தில் இருந்தபோது எதிரே அனிதா வந்து அமர்ந்ததை அவன் கவனிக்கவே இல்லை.

"ஒரு நிமிஷம் உன் கூடப் பேசணும்”"

நூலகம் என்பதால் ரகசியக் குரலில் பேசினாள். அவனும்.

"நீ எப்ப வந்த? நா கவனிக்கவே இல்ல"

"இப்பத்தான்"

"சொல்லு. என்ன விஷயம். பானு எப்படி இருக்கா?"

"அக்கா நல்லா இருக்கா. இன்னைக்கு ராத்திரி எட்டு மணிக்கு நம்ம ஸ்கூலுக்குப் பக்கத்திலிருக்குற குளத்துக்கு வரச்சொன்னா"

"என்ன விஷயம்?"

"தெரியல"

"அத அவளே சொல்லிருக்க வேண்டியதுதான.. உன்கிட்ட ஏன் சொல்லி விட்டா?"

"தெரியல"

"சரி வர்ரேன்னு சொல்லு"

"ஆமா.. உனக்கும் அக்காவுக்கும் எதாவது சண்டயா?"

"சே சே.. அதெல்லாம் இல்ல.. ஏன் எதாவது சொன்னாளா?"

"அக்கா என்கிட்ட ஒண்ணுமே சொல்ல மாட்டா. உங்கிட்ட மட்டும் தான் எல்லாம் சொல்லுவா.. இப்ப கொஞ்ச நாளா நீங்க ரெண்டு பேரும் முன்ன மாதிரி பேசிக்காத மாதிரி இருந்தது. அதான் கேட்டேன்"

"அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல"

"சரி மறந்துறாத.. ராத்திரி வந்துரு"

"சரி"

சுகிர் இனம் புரியாத சந்தோஷம் பரவுவதை உணர்ந்தான்.

ஏழுமணிக்கெல்லாம் அத்தனை இருள் சூழ்ந்துவிட்டது. குளத்தில் ஒரு நிசப்தம் இருந்தது. தூரத்தில் பள்ளியினுள்ளே உள்ள பிள்ளையார் கோவிலில் உள்ள மஞ்சள் நிற பல்பு கண்ணுக்குதெரிந்தது. தூரத்தில் பானு வருவது தெரிந்தது. சுகிருக்கு என்ன பேச வேண்டும் என்றே தெரியவில்லை. இத்தனை நாள் பேசாதது அவளுக்கும் அவனுக்கும் இடையில் ஒரு இடைவெளியைத் ஏற்படுத்திவிட்டதோ என்று அவனுக்குள் சந்தேகம் வந்தது. பானுவுடன் இடைவெளியா என்று அந்த சந்தேகத்தைத் துடைக்குமுன்பு பானு மிக அருகில் வந்துவிட்டாள்.

"எப்படி இருக்கிறாய் பானு?"

"நல்லா இருக்கேன்"

நன்றாக இருக்கிறேன் என்றல்லவா சொல்ல வேண்டும். என்ன ஆயிற்று. நான்கு மாதம் தானே பேசாமல் இருந்தோம். அதற்குள் யாருடன் எப்படி பேசுவோம் என்று கூடவா மறந்துவிடும்?

"என்ன விஷயம்?"

"சும்மாதான்"

"இல்லை. ஏதேனும் விஷயம் இல்லாமல் அனிதாவிடம் சொல்லி அனுப்பி வரச்சொல்லி.. "

"சொல்றேன். என்ன நீ தப்பா நெனைக்கக்கூடாது"

"நான் ஏன் உன்னைத் தவறாக நினைக்கவேண்டும்? சொல்"

"காதல் பத்தி நீ என்ன நினைக்கிற?"

"இதைக் கேட்கவா வரச்சொன்னாய்?"

"சொல்லு முதல்ல."

"ஒன்றும் நினைக்கவில்லை"

"ஏன் இப்படி பதில் சொல்ற. ரொம்பப் புதுசா இருக்கு ஒன் பதில்"

சிரித்தான் சுகிர்.

"ஏன் சிரிக்கிற?"

"நீ தான் புதுமையாய் இருக்கிறாய் பானு. வழக்குத்தமிழ் வேண்டாம். தூய தமிழில் பேச முயற்சிக்கலாம் என்று நீதானே சொன்னாய். எத்தனைக் கஷ்டப்பட்டு உனக்காய் பேச ஆரம்பித்தேன். அது பற்றி ஞாபகம் இல்லாதது போல நீ சாதாரணமாய் பேசுவது எனக்கு ஆச்சரியமாய் இருக்கிறது"

"சரி அத விடு. காதல் பத்தி நீ என்ன நெனைக்கிற?"

"நீ சொல்ல வந்ததை முதலில் நேரடியாகச் சொல்"

"என்னத் தப்பா நெனக்காட்டி சொல்றேன்"

"சொல்"

"நா ஒருத்தர காதலிக்கிறேன்"

"பொய் சொல்லாதே. உன்னால் முடியாது. என்னைக் கிளற ஒரு உத்தி இது"

"இல்ல சுகிர். உண்மையாதான்"

"என்னால் நம்ப முடியாது"

"நா கூடத்தான் மொதல்ல நம்பல. அவரு என்கிட்ட அவரோட காதல சொன்ன பெறகுதான் எனக்கே தெரிஞ்சது நானும் அவரக் காதலிக்கிறேன்னு.."

அவள் ஏதோ ஒரு காரியமாய்த்தான் பேசுகிறாள் என்பது சுகிருக்குப் புரியத் தொடங்கியது. மெல்ல படபடப்பு தொற்றிக்கொண்டது.

"அவரோட டைரி கொடுத்து என்னயப் படிக்கச் சொன்னாரு. ஒவ்வொரு நாளும் என்னப்பத்திதான் எழுதிருந்தாரு. என்ன கலர் ரிப்பன், என்ன பூ. இப்படி ஒவ்வொண்ணும்.. ஒருத்தரு நம்ம மேல இத்தனை ஈர்ப்பா இருக்கும்போது அத எப்படி வேணாங்கிறது?"

"ம்"

"எதாவது சொல்லு சுகிர்"

அவனுக்கு ஒரு நிலைக்கு வரவே சிறிது நேரம் எடுத்தது.

"என்னைக்கோ என் தலயில இருந்த விழுந்த பூவ எடுத்து அவரோட டைரியில ஒட்டி வெச்சிருக்கிறாரு.. அதப் பார்த்த ஒடனே எனக்கு கண்ணுல கண்ணீரே வந்துருச்சு"

"ம்"

"முட்டாள்னு சொல்லத்தோணுதா?"

"இல்லை. சொல்"

"யாருன்னு கேட்க மாட்டியா?"

"யார்?"

"சொன்னா ஆச்சரியப்படுவ.."

"சொல்"

"பிராபகர்"

சுகிருக்குள் மீண்டும் அதிர்வலை.

"நானே எதிர்பார்க்கல. என்னக் கவரணும்னுதான் எல்லா போட்டியிலயும் நா பேசுணுதுக்கெல்லாம் எதிர்த்து எதிர்த்து பேசுனாராம்.."

"ம்"

"அவருக்கு சுத்தத் தமிழ்ல பேசுணா பிடிக்காதாம்.. பேசும்போது சாதாரணமா பேசுனாதான் புடிக்குமாம்.. உன்கூடப் பேசி பேசி சில சமயம் அவரோட பேசும்போதும் அப்படியே வந்துருது.. அதனாலதான் உன்கூடயும் சாதாரணமாவே பேசலாம்ணு.."

"ம்"

"இப்ப வந்தது என்னோட காதல மட்டும் சொல்றதுக்கில்ல"

"ம்"

"விஷயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிய தெரிய ஆரம்பிச்சிருச்சு.. எப்படியும் வீட்டுல சொன்னா ஒத்துக்க மாட்டாங்க.. ஜாதி அது இதுன்னு பிரச்சனை பெருசாவும்.. அதனால வீட்டுக்குத் தெரியாம கல்யாணம் பண்ணிகலாம்னு.."

சுகிரால் யோசிக்கவே முடியவில்லை. எத்தனை ஒரு மாற்றம். ஒரு முடிவெடுக்க எத்தனை யோசிக்கிறார்களோ அத்தனை வேகமாய் செயல்படுத்துகிறார்கள் பெண்கள். உண்மையில் புதிர்தான்.

"ம்"

"எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே நல்ல க்ஷிபிரண்டு நீதான்.. ஒன்கிட்ட சொல்லணும்னு தோணுச்சு.. அது மட்டும் இல்ல.."

"ம்"

"ரெஜிஸ்டர் ஆக்ஷிபிஸஞிக்கு வந்து நீ தான் என் சார்பா கையெழுத்து போடணும்... போடுவியா?"






"சுகிர்.. உன்னத்தான்.. ?"



"சுகிர்.. சுகிர்.."

அப்போதுதான் சுகிர் தன் நிலைக்கு வந்தான்.

"என்ன ஆச்சு சுகிர்?"

"ஒன்றுமில்லை"

"சொல்லு.. என்ன ஆச்சு? எத்தனை தடவை சுகிர் சுகிர்னு கூப்பிட்டேன்?"

"ஒன்றுமில்லை"

ஒன்றுமில்லை ஒன்றுமில்லை என்று சொன்னாலும் நீருனுள்ளிருந்து காற்றுக்குமிழ் வேகமாய் வெளியே வருவது போல அவன் வயிற்றுக்குள்ளே இருந்து மனதிற்கு வந்த அந்த எண்ணம் அதிகமான படபடப்பையும் ஒரு வித சந்தோஷத்தையும் கலவையாய்த் தந்தது அவனுக்கு.

"ஒரு நாள் அனிதாவும் என்னுடன் வரக்கூடும்"

நட்சத்திரங்களுடன் சில நிமிடங்கள்
--ஹரன் பிரசன்னா

"ஓ நட்சத்திரங்களே...
எத்தனை யுகம் இவ்விளையாட்டு?

கடைக்கோடியிலொருவனாய்
கணித்தீர்களோ?

புதிய வானம்
புதிய சிறகு
பறவை பழையது
பழுது
சரி மிக்கச் சரி

பழைய வானம்
பழைய சிறகு
ஆனால்-
பறவை புதிது
வலிது

குருவியின் சிறகுள்
பருந்தின் வலிமை?
இல்லை.
பருந்தின் சிறகுள்
பருந்தின் வலிமை.
பறக்கும் மனது.

இன்றே இறுதி.
மௌனம் கலைத்து
வ்¢டை வேண்டும்.
கேள்வி என்ன?
புதிதாய் ஒன்றுமில்லை.
கவி எவன்?"

நட்சத்திரங்கள் ஓர் குரலில்
சொல்கின்றன.

"புதிய வானம்
புதிய சிறகு
பழைய பறவை.
பெரிதாய்ப்
பழுதொன்றுமில்லை.

பழைய வானம்
பழைய சிறகு
ஆனால்-
பறவை புதிது
வலிது
பழுதில்லை என்று சொல்வதற்கில்லை.

மனம் புதிதா?

உடல் இழந்து
உயிர் இழந்து
உணர்வால் வெளியில் கலத்தல்
கவிமனம்.
நட்சத்திரங்கள் நாங்கள்
மின்னுவன அல்ல.
கலந்துவிட்ட கவிகள்"